Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση
Η Γαλλία στη Διεθνή Γεωπολιτική!
του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Έχουν περάσει 72 συναπτά χρόνια από τότε -άνοιξη του 1945- που αυτοκτόνησε ο αιμοσταγής Φύρερ των Γερμανών, οι οποίοι, αφού έμειναν ακέφαλοι, επιτέλους συνθηκολόγησαν και έτσι τελείωσε μια ακόμη φιλόδοξη επιχείρηση του θηριώδους αυτού λαού να ...“ενώσει” την Ευρώπη. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γηραιά ήπειρος μπόρεσε να αναπνεύσει για μερικές δεκαετίες, έως ότου ο γερμανικός οικονομικός γίγαντας, αλλά πάντα πολιτικός νάνος, ανέλαβε και πάλι τα ηνία της καινούργιας καταστροφής της μέσα από το κέλυφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σήμερα, μετά από σειρά αναταράξεων και εκρήξεων εξ αιτίας της γερμανικής πολιτικής, μετά τον απόηχο του Brexit και τα χαστούκια των ψηφοφόρων στο αναξιόπιστο κατεστημένο των ευρωπαϊστών, στη γαλατική γη κρίνεται το χρονοδιάγραμμα της απεξάρτησης των ευρωπαϊκών λαών από την γερμανική οικονομική κατοχή. Και λέω για χρονοδιάγραμμα γιατί αυτό που “παίζεται” είναι το πώς και πότε θα γίνει η γερμανική κατάρρευση. Η ιστορία μάς δίνει αυτή την σιγουριά γιατί δείχνει ότι η Γερμανία μπορεί να κερδίζει τις μάχες, αλλά πάντα χάνει στο τέλος τον πόλεμο.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η τραγωδία της Συρίας είναι η κληρονομιά των ΗΠΑ

Η τραγωδία της Συρίας είναι η κληρονομιά των ΗΠΑ
Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*
Η γενική εντύπωση για το τέλος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την επιστροφή στο έθνος-κράτος δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική αναδίπλωση για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, αλλά συνδέεται και με το γεγονός της αποτυχίας των πολεμικών τυχοδιωκτισμών της Αμερικής.
Η Ιστορία θα κρίνει την κληρονομιά της εξωτερικής πολιτικής του Ομπάμα ως αποτυχία, όπως γράφουν δεκάδες αναλύσεις του αραβικού τύπου, κάνοντας τον απολογισμό της τελευταίας οκταετίας.
Η τραγωδία της Συρίας, ίσως περισσότερο απ' όλα, θα συμβολίζει την αμαυρωμένη κληρονομιά των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”
Σχολιάζει ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*
Πριν από σχεδόν δύο αιώνες, ο Κάρολος Μαρξ είχε διατυπώσει την διάσημη ρήση του, “η θρησκεία είναι το όπιον του λαού”. Το έγραψε το 1843, στην εισαγωγή ενός έργου του φιλοσοφικής κριτικής, το οποίο δεν εκδόθηκε ποτέ. Μετά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν ο,τιδήποτε μαρξιστικό έγινε του συρμού, ενσωματώθηκε αυτός ο αφορισμός στο λαϊκό λεξιλόγιο.
Σήμερα, 174 χρόνια μετά, που οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό κοσμικές και “ανοιχτές” και ειδικά στην Δύση η θρησκευτική πίστη έχει καταρρεύσει, το ερώτημα τίθεται ξανά: ποιο είναι το όπιο του λαού; 'Η καλύτερα, αν τα θρησκευτικά δόγματα λειτούργησαν στο παρελθόν σαν όπλο για τις άρχουσες τάξεις ώστε να έχουν τις μάζες υποταγμένες, τι είναι αυτό που μας κρατάει σήμερα τόσο ναρκωμένους για να μην επαναστατούμε, να μην ξεσηκωνόμαστε ενάντια στο σάπιο σύστημα διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο;